Hoeveel verkooppunten wil je nu, vroeg ze me laatst, 300 of 30? Lang hoef ik hier niet over na te denken. 30, zeg ik vastberaden, maar het moeten wel de juiste winkels zijn!
Goede contacten met je winkels is heerlijk! Je zit op dezelfde golflengte, communicatie verloopt vlot, wederzijds begrip. Ik heb een paar schitterende madammen die mij begrijpen, verkopen, aanmoedigen, inspireren. Ik wil hen dus ook niet ontgoochelen door de concurrent achter de hoek ook mijn collectie te gaan aanbieden. Zorgvuldig prik ik met vlaggetjes op mijn wereldkaart de verkooppunten aan. Met elk vlaggetje dat ik neerpoot, lijkt België kleiner te worden. Hoeveel verkooppunten heeft men gemiddeld? En is groter daarom beter?

*zucht*. Drie dozen vol. DRIE dozen met mijn nieuwe collectie erin.
Dagelijks zit mijn mailbox vol met aanvragen voor interviews en fotoshoots, wat ik natuurlijk alleen maar kan aanmoedigen. Mooie artikels over Lafilledo ( mijn leven, mijn nacht, mijn dag) zien verschijnen in een magazine is onbetaalbaar! In combinatie met foto’s…priceless.
Maar hier wringt natuurlijk ook het schoentje. Mijn agenda heeft zichzelf volgeschreven. Het lijkt wel alsof ik er zelf geen vat meer op heb. De DEADline’s die journalisten mij voorstellen, doen mijn hart een slag overslaan. Mijn maag krimpt in elkaar, wat heb ik nu weer beloofd? Ik kan de teleurstelling in hun ogen niet weerstaan.
Setjes vliegen de deur uit. Modellen die ze dragen. Journalisten die erover schrijven. Fotografen die al dat lekkers willen vastleggen. Stilisten die hun visie op de nieuwe trends willen geven. Zelden vindt een broekje haar weg terug.
Ik weet wel dat je als merk promotiemateriaal moet voorzien. Maar als beginner loopt dit bedrag al gauw op. Hoeveel promotiemateriaal moet je voorzien? Hoe krijg je dit ooit nog weer?
…..en tot gauw…..want de derde doos is bijna leeg!

ahgrhrghrghrgr! België en z'n papierwerk! Dan wil je al eens je best doen om je papierwerk in orde te brengen en begin je als een gek rond te mailen en te bellen en dan kom je overal op tzelfde uit: niets*

Heel triest word ik daar van. Het probleem is hetvolgende. Ik word regelmatig gevraagd om shows te organiseren in clubs of op festivals en andere openbare aangelegenheden die nood hebben aan wat dubieus entertainment. Tot zo ver geen probleem. Maar dan komt het. Eens heb je 3 meisjes nodig, dan weer 21 plus een maquilleuse. Je moet ook tijd uittrekken voor de styling en soms steken we een hele op maat gemaakte show in mekaar en wordt er ook gerepeteerd. En ja, een mens stelt zich dan al eens vragen over hoe dit officeel aan te pakken. Stap maar eens met die vraag naar je boekhouder, het interimbureau, de ondermersorganisaties, of eender wie in feite. Ze trekken allemaal dezelfde wenkbrauw op. Niet uit slechte wil maar gewoon omdat niemand me precies kan vertellen hoe ik dit best kan aanpakken!

De hele officieuze kant hebben we al! devillesharemgirls.com is online al een hele heisa. Een bende problematisch lekkere vrouwen die ook nog eens beschikken over talenten als illustreren, stylen, acteren of regisseren.... bref, vrouwen met heel wat in hun mars. maar hoe die officieel in te schakelen??!! De ene is nog student. de ander werkzoekende, nog een ander zelfstandig in bijberoep of bediende. Per talent lijken we wel een andere werksituatie te hebben. Dan dacht ik jaaa! een modellenbureau beginnen! Tja, niemand kan me blijkbaar uitleggen hoe dat in z'n werk gaat! Een vzw zeggen sommigen. Anderen zeggen payroll. Maar dat wordt dan door nog anderen weer ten stelligste afgeraden...

Het valt me moeilijk om overlopende vaten van creativiteit en gewilligheid op een legale manier in t werk te krijgen. De drempel voor werk zou iets lager mogen zijn voor een creatieve werkgever... 

Als iemand ideeën heeft over hoe ik het kan aanpakken, post ze hieronder, of stuur me een bericht.

 6 am. op weg naar luchthaven om van sydney naar melbourne te vliegen. a one day trip...  stressin out but excited!

Tis van dat. officeel-heid! Ik ben er lichtelijk allergisch aan maar deze keer zal het moeten. Ik ben geselecteerd om mee te gaan naar fashion exposed: een beurs in sydney.

En dan krijg je de volle lading: inschrijvingsformulieren, betalingen, subsidiedossiers, boekingen voor hotels en vluchten, reispassen verlengen, rare formulieren aanvragen voor je samples etc. the whole nine. Na de originele extase haak ik tot 3 keer af, maar het F.I.T. toont genoeg enthousiasme om me erbij te willen houden, dus met een gestreeld ego ga ik toch mee.

Met kloppend hart. De vlucht is een regelrechte nekking maar geen tijd om te recupereren want de volgende dag al moeten we de beursstand opstellen. Ondertussen leer ik de andere mensen van de delegatie kennen. Vreemde combinatie, verschillende doelgroepen, aangename mensen allemaal maar ik vraag me af of het publiek dat naar de beurs zal komen zo divers is als onze vaartwaters. Dat blijken ze niet te zijn. Volgens mij noteert niemand echt een order op die beurs, maar de contacten zijn wel gelegd.

Gelukkig had ik mezelf naar daar gelokt met compensatiedagen. 3 dagen beurs in ruil voor 11 dagen vakantie. Vermits de beurs niets had opgebracht kon ik de extra dagen goed gebruiken om zelf te gaan rondneuzen.

Luck was on my side. Ik ontmoette een sleutelfiguur in de sydney scene. Die maakte me wegwijs, stelde me voor aan de mensen die ik moest kennen: de stylistes, de modellen, de artiesten. Klapt in handjes* prachtig!!! Zo geraak ik tot bij 5 shops die mijn geknipte doelgroep behagen in Sydney. Ik maak afspraken en ga ze mijn collectie tonen. Ze blijken aangenaam verrast. Maar dan begint het...

Eenmaal thuis maak ik de bestelbonnen op met de juiste aussie prijzen en eens ik uitgevist heb hoe de verkoopsvoorwaarden aan te passen naar buitenlandse handel zijn we weeral 2 weken verder, want ik moet ook nog damage control doen voor het verder binnenstromende werk. Ik mail ze. Ik bel ze. Het tijdsverschil is niet echt een voordeel...

Dit gaat een werk van lange adem worden, maar ik ben een bloedhond. Ik ben hen op het spoor en er is maar 1 ding wat me rust kan geven. Aussie gals in la fille d’O, ze net als hun europese zusters betoveren met kleine lapjes stof die heel wat meer impact hebben dan iemand ooit had kunnen hopen. including me*