Net zoals collega Filip ben ik gek op simpele dingen. Het zijn simpele dingen die blijven plakken. Zo simpel dat je het op de achterkant van een servetje kan schrijven tekenen.

Ik ben mij de laatste maanden aan het bekwamen in een nieuwe taal. In feite is het een oude taal die ik herontdek.

Ik ben er zeker van wanneer ze in de kleuterklas vroegen wie er kan tekenen dat ik mijn vinger opstak. Indien ze gevraagd hadden wie er kan schrijven had ik mijn handjes niet in de lucht gestoken. Op het einde van het lager onderwijs zal het omgekeerd geweest zijn.
Dit is één van de verhalen die Dan Roam vertelt om mensen te overtuigen dat ze kunst van de visuele taal verleerd zijn. We zijn allemaal in meer of mindere mate visueel ingesteld. En het gaat niet zozeer over de perfecte tekening te maken.

Ik heb de visuele vaardigheid herontdekt toen ik Wim Helsens show “Heden Soep” herbeluisterde. Toen ik mijn ogen dicht deed, zag ik beelden: Letters in de soep, een hond op een bushalte. De Engelse taal heeft er een mooi beeld voor: ‘Mind’s eye’. Het kost mij nu moeite om geen beelden te zien wanneer iemand iets vertelt. Ik weet de on/off knop nog niet staan.

Volgens Roam is het oplossen van problemen met tekeningen een vaardigheid die iedereen kan opnieuw leren. De eerste drie stappen hebben zelfs niks met tekenen te maken. Het gaat over kijken, zien, voorstellen(gebruik maken van je Minds eye) en tonen.
Voordat je gaat tonen stelt Roam voor om zowel de linker- als de rechterzijde van je brein te gebruiken. Hij gebruikt daarvoor de SQUID- tool.

Als je bekijkt waarom ideeën blijven plakken (als je Heath broers geloofwaardig vindt, tenminste) zijn er zes parameters nodig. Ik denk dat in Roams boek minstens vijf van de zes parameters aanwezig zijn.

• Eenvoud : zeker aanwezig ( het gaat over simpele vormen, de moeilijkste is de smiley ;=) )
• Onverwacht : ik denk dat het voor de meesten onder ons nog verrassend is om iemand een stuk papier te zien nemen en daar een probleem op uitgelegd te krijgen.
   

• Concreet : de combinatie van woorden en tekeningen maken het voor alle partijen heel duidelijk en zichtbaar.
• Geloofwaardig: binnen de SQUID-methode staat de Q voor kwantiteit. Is kwantiteit gelijk aan geloofwaardigheid? Misschien voor een aantal mensen. Maar niet voor allemaal.
• Emoties : tekeningen en zeker tekeningen die voor jou gemaakt worden laten iets na. Neurobiologisch zal je brein er anders reageren dan alleen op woorden. De magische combinatie van woorden en beelden zal meer van je brein gebruiken dan woorden alleen. Titel van dit stukje zou beter zijn : “In de ban van de combinatie tekening en woorden.”
• Verhalen : als je tekeningen of beelden gebruikt in plaats van alleen maar woorden, vertel je automatisch verhalen.

Volgende keer dat je jezelf betrapt op droedelen (d(r)oe –delen), deel dan misschien wat je doet en je helpt waarschijnlijk jezelf om te tonen wat je zag en voorstelde.
 

Onze afhaalchinees heeft onlangs zijn menukaart uitgebreid. Er zijn een heleboel nummers bijgekomen. Tevens heeft hij de lay-out van de afhaalkaart aangepast. De voorgerechten stonden links bovenaan. Toen ik bestelde, zocht ik op de normale plaats naar de voorgerechten. De loempia’s stonden niet meer in de linkerbovenhoek.

Het werd me nog maar eens duidelijk hoe ons denken, handelen vast zit in patronen. Deze paradigma’s helpen ons om wel of juist niet succesvol te zijn. Eerlijk gezegd heb ik nogal wat moeite met het woord paradigma. Ik kan er mij geen beeld bij voorstellen.

Beelden zoek je bij kunstenaars en je vindt meestal wat je zoekt. Het is Jan De Cock die me een nieuw woord bezorgde voor paradigma’s. Jans exhibitie in New York heet Denkmal 11. Denkmal is een mooi alternatief. Je denken zit vast in een mal. Het kan daar moeilijk uit. Meestal hebben we van die mal geen last. Integendeel, het helpt om snel ‘gekende’ oplossingen te zien.

Mijn denkmal over denkmallen is o.a. gevormd door het lezen van één van de boeken van Joel Barker. The Business of Discovering the Future.
Denkmallen zijn normaal. Meer nog, ze zijn uiterst functioneel. Zonder zou het veel moeilijker zijn om te overleven. Ze zijn als het ware een binnenweg om dingen gedaan te krijgen. Zolang de oude denkmallen goed werken is er geen probleem. Wanneer zonder dat je het weet wordt overgeschakeld op een nieuwe denkmal sta je terug aan de start. Het zijn van die momenten waarbij denkmallen leiden tot 'mal denken'.
 

Ik speel basgitaar in een bandje CGB (spreek uit Chez GB). De afkorting staat voor Colruyt Group Band. Ja inderdaad, de leden (6 à 7 hangt af hoe we tellen) werken allemaal voor verschillende dochters van de Groep Colruyt. Van onze saxofonist (laat ik hem maar Wim noemen, is het eenvoudigst hij heet ook zo) mocht ik een aantal jaren geleden iets leren dat sindsdien nazindert. In de eerste maand van 2008 is dit terug op de voorgrond gekomen.

Wim en ik speelden een aantal jaren geleden ook al samen in een bandje.  Wim is een vriend die nu één van mijn medewerkers is.   Toen was dat ook zo, echter in een andere job.  Op een avond haalde ik Wim op om te repeteren.   Wims dochter komt de deur openen en laat me binnen.  Wanneer Wim zijn jas neemt om te vertrekken vraagt ze : ”Papa moet jij nu weer muziek gaan spelen?”    Wim antwoordt  : ”Nee papa moet niet, papa doet dit graag”.  Vergt wel moed om aan die kleine uk te zeggen : “Papa kiest voor zichzelf op dit moment  en papa  speelt graag muziek”.  Het vergt ook moed om moeten niet als excuus te gaan gebruiken (ik had bijna moeten geschreven).

Jan Januari is nogal een maand waarin moet/moed/ontmoeten nogal aanwezig zijn.  Mijn mentale velcro laat dit klaarblijkelijk goed plakken.

• Begin van deze maand kom ik via een bezoek aan een trainingsorganisatie op de Heerlijckyt . Het eerste bordje dat ik op het domein tegenkom :  ‘Heerlijckyt : plek vol ont.moeting’. Niet met een streepje wel met een punt.
• Ik zocht een boek in de boekenkast  en er valt boekje open op pagina 31.  Daar staat een verhaal over de kracht van ont-moetingen.  Wel met een streepje en niet met een punt.
• Boekje van de hand van Jens Pas : over de kracht van ontmoetingen.  Niet met een streepje, niet met een punt. 
• Zet  mijn cd-collectie op mijn nieuwe ipod.  Het zevende nummer  van  Interzone Mantras door The Tea Party : Must Must.
• Ik besluit de inspiratie van Filip Peeters te volgen : ik duik in het onbekende en besluit een boek met gedichten te lezen van Johann Wolfgang von Goethe.   ‘Dronken moeten we allen zijn’ is de titel van één van zijn gedichten.

Toen ik aan dit stukje begon, zocht ik wat op over moeten en ontmoeten.   Naast Google gebruik ik nogal graag papier.

In de  Van Dale stond volgend woord uitgelegd : ontmoetingsstof. (de) leerstof in de vorm van verhalen die dermate boeiend is dat er een voedingsbodem ontstaat voor het aanleren van begrippen.   Dus inspiratiestukjes en ontmoetingsstof zouden hetzelfde moeten zijn.

Als je de vrucht van je creativiteit wil laten plakken is het boek Made to Stick (Dan Heath & Chip Heath) zeker iets voor jou. De broers Heath beschrijven de zes belangrijkste parameters die ze terug vinden bij ideeën en producten die blijven plakken. Ze vertellen daarnaast een aantal verhalen om hun boodschap te laten plakken.

Belangrijk is eenvoud. Zoeken naar het elementaire is niet zo evident. Zeker niet als je expert wordt in een bepaald domein : “De vloek van kennis”. Hoe vind je dan het fundamentele en hou je dat compact? Wanneer alles belangrijk is, is niks nog belangrijk.

Plakkende boodschappen zijn onverwacht. VERRAS. Het werkt. Ik zag mijn baas onlangs aan 450 man een mop vertellen die ze niet verwacht hadden. Hij had hun aandacht. Om hun aandacht te houden maakte hij ze nieuwsgierig. Maak het publiek bewust dat er een gat is in hun kennis. Vul daarna hun kennisgat.

Maak het concreet . Eén van de mooiste voorbeelden is de opdracht die Sony’s ingenieurs kregen. Maak een radio die in je jaszak past. JFK maakte de race naar de maan heel concreet. Laat ons tegen het einde van deze decade een man op de maan zetten en hem veilig terug brengen. Een variant op de Big Hairy Audacious Goal. Het mooie is dat je het kan visualiseren.

Je idee moet geloofwaardig zijn. Een zekere vorm van detail is belangrijk. Maak je detail visueel. Er zijn verschillende manieren om geloofwaardig (externe of intrinsieke geloofwaardigheid) te worden. De Heath broers beschrijven ze in hun boek. Nieuwsgierig?

Raak mensen in hun hart. Verpak het in een emotionele boodschap. Opdat ze in actie zouden gaan moet je ze iets laten voelen. Maak je boodschap menselijk. Gebruik de kracht van associaties. Doe een appel op het eigenbelang.

Gebruik  verhalen. We leren door verhalen. Verhalen zijn een simulatie, in dat opzicht lijken ze op de vluchtsimulator voor piloten. Verhalen geven goesting om in actie te gaan.

Samen vormen de 6 parameters een anagram : SUCCES.
Ze vormen een checklist waarmee je bij verschillende boodschappen kan checken welke de grootste plakfactor heeft.

S implicity

U nexpected

C oncrete

C redible

E motional

S Tories

Ken je dat ook, je collega of je baas die zegt : "Om dat te vragen stuur je toch geen email? Bel hem op of spring daar eens binnen". Mijn repliek is steeds vaker: "Ken je daar de consequenties van?"

Wat zijn de consequenties van onderbrekingen? Misschien is het gemakkelijker te begrijpen als je de vergelijking maakt met een machine waarmee je verschillende producten produceert. Stel dat je product A aan het produceren bent en je (of iemand anders) beslist om product B te gaanproduceren. Wat zouden de kosten dan zijn? Je hebt de omsteltijd van de machine, in de opstartfase zal de machine niet zijn volledige potentieel kunnen gebruiken.

Mensen zijn uiteraard geen machines. Dus misschien werkt het bij ons anders. Of herken je de symptomen wanneer jij wordt onderbroken door je emailwaarschuwer, telefoon of iemand die bij je binnenloopt met een vraag die even goed (of beter voor jou) via een mailtje zou kunnen binnenvallen?

Dat zijn externe onderbrekingen. Welke interne onderbrekingen laat je toe, bewust of onbewust? Ikzelf kom graag op tijd op een afspraak. Wanneer ik een vergadering heb en ik nog 12 minuten heb voor het startmoment van deze afspraak, onderbreek ik mezelf gemakkelijk door naar de klok te kijken. Zou ik op tijd kunnen komen en toch gefocust kunnen blijven werken?

Over attention management doet Besix uitgebreid research. In 2005 berekenden ze dat onnodige onderbrekingen 28% van de werkdag van een gemiddelde kenniswerker kosten. Denk jij dat het aantal afleidingen verminderd is op 2 jaar?